A 50-year-old seeking a way out of life's challenges.

ไม่ได้แวะมาเขียนบล็อกสักเท่าไหร่… เพราะเครียดๆ กับชีวิตที่รู้สึกท้อๆ ในช่วงเวลาที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้

ผมอายุ 50 ย่าง 51 ปี ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะต้องมานั่งค้นหาคำว่า “หางานตอนอายุ 50” ในกูเกิ้ล ขายของออนไลน์ก็ไม่ดี รายได้หายไปเรื่อย ๆ ซึ่งปกติก็ไม่ได้ขายดีมานานมากแล้ว รายได้อยู่ที่ 8-9 พันบาทต่อเดือน หักต้นทุนค่าของ กำไรอยู่ที่ 20-30 % ก็แทบไม่เหลือให้พอใช้จ่าย (แต่ภาษีรายได้ดันคิดที่ 40%) รายจ่ายที่ต้องจ่ายทุกเดือนก็เช่น ค่าเช่าห้อง ค่าส่วนกลาง ค่าไฟฟ้า ค่าอินเตอร์เน็ต ค่าโทร มันไม่เคยพอเลยสักเดือน

อายุ 50 กับตลาดแรงงานที่ไม่เหมือนเดิม

ทุกเดือนผมต้องออกไปหางาน Part time ทำเสริม เพื่อหารายได้เพิ่ม รายได้ประมาณวันละ 400 – 450 บาท บางที่ก็รับ บางที่ก็ไม่รับ แต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยรับ เขาอยากได้เด็กๆ มากกว่า และตอนนี้กำลังคิดว่าจะไปสมัครงานห้าง หรือเป็น รปภ ดีไหม! และนี่คือเรื่องตลกร้ายของ เมืองไทย คือ บริษัทที่เปิดรับส่วนใหญ่ เอาคนวัย 50 – 55 ปี รับไปเป็น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย (รปภ) ตลกดีเนาะ (ผมคิดแบบนั้น) แต่บริษัทห้างร้านต่างๆ กลัวคนวัยนี้จะเหนื่อย จะโน้นจะนี่ อันนี้ไม่เข้าใจเหมือนกัน นานาจิตตัง

ช่วงนี้กำลังทะยอยลองสมัครงานแบบงานประจำ ซึ่งก่อนหน้าก็ส่งใบสมัครไปเยอะมากเกือบ 200 ที่ เป็นงานพวกออฟฟิศนี่แระ ตามความสามารถที่ผมคิดว่า ผมสามารถทำได้ดีและมีประสบการณ์การทำงานนั้นมานานจนเชี่ยวชาญ แต่ก็เงียบหายไปหมด ไม่มีการติดต่อกลับมาใดๆ ซึ่งคิดว่า ติดเรื่องอายุนี่แระครับ ดูออกพอเดาได้ไม่ยาก ไม่ดูความสามารถ แต่ยินดีรับคนไม่มีประสบการณ์นะ ส่วนใหญ่ลงประกาศแบบนั้น และอย่าอ้างว่าเงินเดือนไม่เยอะ ถ้าเขาส่งสมัครไป แปลว่า เขารับฐานเงินเดือนนั้นได้ เขาไม่ได้ตาบอดก่อนส่งใบสมัคร เขายินดีที่จะสมัครงานนั้นในฐานเงินเดือนที่ลงประกาศไว้ จึงส่งใบสมัครไป ผมเขียนอาจจะอ่านยาก แต่ถ้าคิดตามจะเข้าใจสิ่งที่จะสื่อ…

วันนี้ตั้งใจว่าจะลองไปสมัคร พนง จัดเรียงสินค้าของห้าง เห็นเขาประกาศรับอยู่ ถ้าหากเขารับไปทำงานประจำ ก็คงต้องเลิกขาย น้ำมันหอมระเหย อโรม่า ที่ทำอยู่ ตอนนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ ขอบคุณ ไอ้ตู่ เอร๊ย… คุณลุงตู่ ที่เอาพวกของจีนเข้ามาให้คนไทยทั้งประเทศได้ซื้อของถูก ให้เงินบาทไหลออกนอกประเทศ แถมคนไทยยังแห่กันไปทำ affiliate โปรโมตช่วยขายของอีพวกของจีนกันอย่างสนุกสนานเพื่อเงินก้อนน้อยๆ 4%-8% แต่ปริมาณเม็ดเงินที่ไหลออกไปเป็นจำนวนเท่าไหร่ คิดสิคิด… แล้วคนไทยก็มานั่งบ่นว่าเศรษฐกิจไม่ดี กระแสเงินสดไม่หมุนเวียน คำว่า ไทยช่วยไทย ไม่มีอยู่จริง เหมือนที่เคยมีคนพูดไว้ว่า เพื่อนขายของไม่เคยอุดหนุน สินค้าประเภทเดียวกัน กับ ซื้อของคนอื่น แปลกดี… หรือ อยากได้ส่วนลดพิเศษ หรือ อยากได้มาลองใช้แบบฟรีๆ เหมือนไปกินข้าวร้านเพื่อน แล้วไม่อยากจ่ายเงิน อยากกินฟรี หรือ อยากได้ส่วนลดเยอะๆ แล้วบอกว่า ไปอุดหนุนนะ

อีกใจนึงตอนนี้ที่คิดคือ อยากไปรับขนมมาขายที่ตลาดนัดสักที่ กำไรต่อชิ้น 2-3 บาท ก็ยังดี แต่ไม่มีเงินทุน คือ ตอนนี้มีเงินติดตัวอยู่แค่ 200 บาท รวมเศษเหรียญ และเดือนนี้ อาจจะต้องหายืมเงินมาใช้จ่ายรายจ่ายประจำให้ได้ก่อน หน้ามืดมาก เมื่อไหร่โลกจะแตก เมื่อไหร่อาวุธสงครามหนักจะมาไทย อยากให้ตกใส่หลังคาบ้านแบบเต็มๆ เลย ไม่อยากตุยด้วยมือตัวเอง ถ้านั่งสมาธิถอดจิตได้จริง คงทำไปนานแระ

ผมไม่รู้ว่าชีวิตวัย 50 ตอนนี้ จะพาไปทางไหน อาจจะได้งานห้าง อาจจะเป็น รปภ หรืออาจจะพลิกกลับมาขายของออนไลน์ได้อีกครั้ง แต่สิ่งที่ผมรู้ตอนนี้คือ…ผมยังไม่หยุดเดิน